گاهی وقت ها ...

آدم هایی وارد زندگیت می شن و

راهشونو در قلبت و مغزت باز می کنند!

و تو با آن ها زندگی می کنی ...

یعنی زندگی کردن با فکر و یاد آن ها را یاد می گیری ...

می تونم فکر کنم

که هیچ وقت هیچ وقت ازشون جدا نمی شم؟

می تونم همین حالا ... به خودم این قل رو بدم که حتی اگر سفرم خیلی طولانی تر شد اما برگردم؟

برگردم و به همراهان راهم بگم که چقدر برام مهم بودن؟

چرا باید با فکر تلخ " گذر کردن" برم؟

من با این فکر درس می خونم که فقط رشد کنم و این باعث بشه که اطرافیان و معلم هامو خوشحال تر کنم و "ترکشونم نکنم!!"

فراموششون نکنم!!

"همیشه به یادشون باشم!!"

 

 به یاد داشته باش